Bajkowe, różowe falbany

Dawno, dawno temu, kiedy byłam małą dziewczynką, nie było lalek takich, jak Barbie. 

Pamiętam swoją lalkę, z papieru mache. Była na równi ładna, jak i budząca we mnie niepokój. Odklejona peruka ze sztywnych włosów, ułamany palec i w kilku miejscach odpadający lakier... Nie pamiętam, żebym to ja zrobiła... 

Była duża, dość ładnie ubrana i właściwie moja jedyna...

Jedyna do czasu, kiedy dostałam lalkę szmacianą. Wypchaną trocinami z długimi, żółtymi jak żółtko, warkoczami. Od zawsze chciałam je rozczesać a kiedy wreszcie to zrobiłam, z rozczarowania nie mogłam spać! Ukazała się głowa bez wszytych włosów a luźno spadające, pokręcone kosmyki, za nic nie poddawały się szczotce. 

Kolejną lalką była Krakowianka - lalka przepiękna, cudna, z rzęsami i zamykanymi oczami. Ze ślicznymi, czarnymi warkoczykami i wspaniałym, bogatym strojem z kolorowymi wstążeczkami! To była lalka, którą długi czas...nie pozwalano mi się bawić. Cóż, takie były czasy a Mama miała rację, bo strój był przyszyty na stałe a włosy doklejone i nie nadawała się na zabawkę.

Wiosna za oknem...

Święta za nami. Czas leci szybko i nieubłaganie. Jakby szybciej niż kiedyś...

Wraz z sukienką szydełkowo-materiałową w czerwonym kolorze wykonałam jeszcze beżowo-brązową. W pierwszej chwili chciałam też zrobić do niej szydełkową górę, ale kiedy przymierzyłam ją w tej wersji modelce uznałam, że zostawię ją taką, jaką jest. Szary paseczek z metalowym łączeniem zebrał ją pięknie w pasie. Moim zdaniem wygląda znośnie i w takiej wersji pozostała. 

Tkanina (oczywiście apaszka!) jest tak delikatna jak piórko. Cieniutka i cudnie się układa. Całkiem spory kawałek materiału został zmarszczony a zupełnie nie rzuca się to w oczy! (Moim zdaniem 😊)

Do zaprezentowania tej sukienki na blogu wybrałam dwie panny. Pierwsza to pani Inżynier, chyba najlepiej wykształcona lalka w mojej kolekcji 😉 

Ciemna karnacja, brązowe włosy - śliczna!

Druga to moja (ostatnio Top modelka!) - Victoria. Och, lubię tę dziewczynę i jej delikatną urodę...

Zapraszam zatem do obejrzenia fotografii.

Wielkanoc 2023

 

Kochani, Święta Wielkanocne nadeszły. 

 

Z tej okazji składam Wam życzenia zdrowia, pomyślności i pogody ducha. 

 

Życzę, aby ten czas i wiosna, która powoli próbuje się u nas rozgościć, tchnęły w nas spokój, nadzieję i wiarę. 

 

Życzę, abyśmy wszyscy chcieli, i mieli siły, uwierzyć w prawdziwą, głęboką Miłość.

 

 

Zapraszam Was do parku...

w towarzystwie pani inżynier 😀

To śliczna i mądra dziewczyna. Opalona, zgrabna, zwraca powszechną uwagę (szczególnie przechodniów) 😄

Ma ścisły i bystry umysł, mogłaby niejedną osobę zaskoczyć swoją wiedzą i spostrzegawczością. 

Choć w pracy ubiera się skromnie i paraduje w inżynierskim fartuchu, po pracy lubi ubierać się wygodnie, ładnie i kobieco. 

Na spacer po parku panna wybrała długą, prostą i przewiewną suknię...

Styczniowa aura

Witajcie :-)

Śniegu nie ma zbyt wiele, ale dziś w nocy przymroziło do -5 st. C.        

O świcie wstał mroźny, ale słoneczny dzionek :)))

Szybko odziałam pannę inżynier w grube swetry i kozaki i ruszyliśmy w teren.

Towarzyszył nam pies Baster, który uwielbia takie spacery.  

 

 

Brak...

Brak mi wokół nas prawdy, odwagi i honoru. Szczerości, uczciwości i oddania. 

Brak rzetelności i dotrzymywania słowa. Zawsze i za wszelką cenę. 

Brak nawyku punktualności i szacunku do drugiego człowieka. 

Brak podziwu i poszanowania do ziemi.

Po prostu mi brak...

  

Wymarzyłam więc sobie Indianina.

Odważnego, mężnego, który honor ceni ponad wszystko.  Opiekuńczego wobec swojej squaw.  

Rolę tę - bez castingu - objął mój Ken BMR.
Jego piękną towarzyszką została śliczna panna z ciemnymi, długimi włosami, która na co dzień jest mądrą i wykształconą panią inżynier :)))

Zdjęć - do licha i trochę, bo się postarałam :-)
Mężowi dziękuję za cierpliwość i wyrozumiałość, bo trochę to jednak trwało :)))
Zapraszam zatem do ich obejrzenia...

Pocałunki słońca

Panna mieszka u mnie od grudnia zeszłego roku i doczekała się tylko jednego wpisu.
Cóż, powodów jest kilka, np. to, że mam ostatnio mniej serca do lalek i szycia ubranek a co za tym idzie i fotografowania. 
Ich grono nie poszerza się też w takim tempie jak kiedyś. Może to przesyt a może chwilowe ostudzenie pasji. Mam nadzieję, że to drugie i wkrótce mi przejdzie :)))
Dawno nie pokazywałam nic na blogu i stwierdziłam, że już najwyższy czas!
Wodząc wzrokiem po moim zbiorku dostrzegłam piegowatą blondyneczkę, skrywającą się za koleżankami. Porwałam ją z półki i bez namysłu zdjęłam gumki z włosów, umyłam jej czuprynę i wsadziłam pod gorącą wodę...

Jesień, zima, wiosna...

Pogoda, jak na luty, mocno nas oszczędza, z drugiej jednak strony pozbawia normalności.


Pamiętam te zimy, kiedy nie można było przedrzeć się przez zaspy a silny, mroźny wiatr smagał - niby igiełkami - czerwone policzki!
Jak dobrze było wtedy ogrzać się w mieszkaniu i tylko przez okno patrzeć na śnieżną wichurę...




Wracając do moich panien muszę przypomnieć dziewczynę, którą uważam za ogromnie fotogeniczną. To pani inżynier - wielkiej urody  ♥
Zabrałam ją kiedyś na wyjazd do Ustronia Jaszowca, gdzie widoki są piękne a miejsca spokojne i odludne...

Dziewczyna - Inżynier!

Ta śliczna dziewczyna jest mądra i konsekwentna w działaniu. Po wielu latach nauki i studiów została inżynierem!
Gratulacje!

Wraz z nią przyjechał mały robot (dużo powiedziane, bo rusza tylko rękoma w przód i w tył), okulary ochronne i fioletowy laptop. Najbardziej cieszy mnie laptop (choć jego kolor nie tak bardzo), bo moje dziewczyny cały czas o niego prosiły a w żaden sposób nie umiałam go dostać.

Nie samą pracą jednak człowiek (i lalka) żyje, więc korzystając z weekendu zabrałam ją na spacer po okolicy.
Uszyłam jej na szybko sukienkę, aby nie zapomniała, że jest przede wszystkim dziewczyną :)))